Nog geen tien minuten ben ik bij mijn TaalMaatjes over de vloer en ik krijg een mobiel in mijn handen gedrukt met foto’s van een jurken-passessie. Er zit een Syrische bruiloft aan te komen dit weekend, en daar hoort natuurlijk een feestelijke outfit bij! De neef van Zakaria gaat trouwen, met een vrouw uit Syrië. Ze is net aangekomen in Duitsland – waar hij woont – en deze week ontmoetten ze elkaar voor het eerst in levenden lijve, na een jaar lang (video)bellen. Ook daarvan krijg ik een filmpje te zien. Je ziet ze samen op het vliegveld, met emoties balancerend tussen ongemak en totale blijdschap.
Hello Goodbye is er niks bij.
‘Wil je de koffie sterk of niet zo sterk?’, vraagt Zakaria. Hee leuk, dat sterk heeft hij goed onthouden van een paar vrijdagen geleden.
‘Bij een Syrische bruiloft vieren de mannen het feest apart van de vrouwen’, vertelt Zakaria. Ieder in een eigen zaal. De vrouwen zonder hoofddoek. ‘Hebben Syrische vrouwen dan net zoveel make-up op als bijvoorbeeld vrouwen uit Iran?’, vraag ik. ‘Vroeger wel’, zegt Zakaria. ‘Dan kon je het verschil tussen je vrouw, je nicht en je schoonzus haast niet meer zien’. ‘Dus daarom die aparte zalen’, concludeer ik. ‘Anders kus je zomaar de verkeerde!’
We moeten allebei lachen.
Zakaria vertelt iets over naar het winkelcentrum voor een koffer. Heeft hij een nieuwe koffer nodig voor het bruiloftsuitje? ‘Ik begrijp je niet helemaal’, zeg ik. In het begin had ik daar nog moeite mee, maar inmiddels spreek ik het gewoon uit. En zo ontdek ik dat het om de ‘coiffeur’ gaat, de kapper dus. Asiya wil er voor het feest helemaal tiptop uitzien. Platinablond moeten haar haren worden. En Zakaria moet mee, om de kapper uit te leggen wat precies de bedoeling is.
Na wat (spraak)verwarring over en weer blijkt dat die kappersafspraak nú is. Of ik even mee wil? De Afghaanse kapster kijkt me verbaasd aan als ik als onderdeel van het drietal binnenstap. ‘Ik ben hun TaalMaatje’, verklaar ik.
Strookje voor strookje brengt de kapster de highlights bij de dame voor ons aan, terwijl wij toekijken vanaf een zwart leren bankje. Omdat ze Asiya ertussen moest schuiven, duurt het wachten lang.
Intussen bedenkt Zakaria zich dat hij een doorverwijzing kreeg van de huisarts. Hij vraagt me om hulp bij het maken van de afspraak. Buiten de kapsalon bellen we de instelling, hij voert het woord, en waar nodig spring ik in. Nog los van de taalbarrière zijn er ook andere zaken waar je als niet-Nederlander tegenaan loopt. Zijn BSN is niet doorgekomen, dus nee, zonder complete doorverwijzing kunnen we echt geen afspraak voor u plannen. U zult eerst terug moeten naar uw dokter.
‘Wil je nog even mee langs de balie van de huisarts?’, vraagt Zakaria. Ja, dat red ik nog net voor mijn volgende afspraak. Een mooie aanleiding om uit te leggen wat van het kastje naar de muur betekent.
‘Het is een rare dag’, lacht Zakaria, die na de huisarts en mij afzetten weer terug moet naar de kapsalon, waar Asiya eindelijk bijna aan de beurt is. En ik kan niet anders dan dat bevestigen. Soms is de vrijdag gewoon een doorsnee taalles-dag, en soms is het een rare dag. Maar wel een leuke!
---
In november 2021 startte ik als TaalMaatje, via Maatje040. Eerst voor de Egyptische Donia en sinds juni 2022 voor Zakaria en Asiya uit Syrië. In deze blogserie schrijf ik over wat ik meemaak tijdens mijn vrijwilligerswerk.
[Foto door Benyamin Bohlouli via Unsplash]