Niet door de kinderen, die slapen meestal wel door. Dit keer is het de kat.
Het klaaglijk miauwen ken ik van de periode na terugkomst van iedere vakantie. Hij - het is een zij, maar dat vind ik zo raar klinken bij een dier - heeft ons dan gemist en is een flink aantal dagen van de leg. Ondanks de lieve zorgen van mijn ouders moet-ie telkens een paar dagen bijkomen van een periode van volledige eenzaamheid. Of juist weer wennen aan ons en de drukte die we meebrengen. Ik ga zelf altijd maar uit van het eerste.
Maar nu klinkt het anders.
Het is geen miauw, het is een schreeuw. En dat niet alleen, het houdt ook langer aan. Sinds de herfstvakantie zijn de stille nachten een zeldzaamheid. Inmiddels zitten we in januari en ben ik er goed moe van. Oordoppen in dan maar. Beest in de bijkeuken bij het naar bed gaan. Zacht dekentje, bakje vers voer. Maar zonder resultaat. Tegen dit volume en deze frequentie blijken mijn gele oordoppen én ik niet opgewassen.
En echt, ik ben wat gewend. Zestien jaar geleden, toen-ie nog kitten was: behang van de muur, pies in mijn ondergoedla, twee bankstellen kaal gekrabd. Dat gedrag verdween gelukkig. Z’n wilde haren raakte hij kwijt. Althans… die vind ik nu overal door het huis. En af en toe kots van de deurmat schrobben; ook daar valt mee te leven.
Maar dat geschreeuw. Nee.
Het irriteert, werkt op mijn zenuwen. En niet alleen die van mij. ‘Doe ’m dan weg’, kreeg ik als ongevraagd advies van mijn mede-nachtelijke plafondstaarder. Maar een huisdier, daar kies je voor, daar zorg je voor. Tot het eind. Het bittere, in dit geval.
Telkens als-ie wél een nacht stil is, of net wat langer wegblijft van z’n ommetje buiten de deur, is er de stille hoop dat dit het was. Dat-ie z’n negende leven heeft moeten inleveren. Maar telkens steekt hij toch z’n kop weer om de hoek.
Na de zoveelste slapeloze nacht besluit ik mijn goede vriend Google om hulp te vragen. Want ook overdags wordt onze rust inmiddels met regelmaat flink verstoord. En wat blijkt: ook katten kunnen dement worden en daarbij verward schreeuwen.
Logisch, eigenlijk.
Mijn irritatie slaat acuut om in begrip en mildheid. Ik neem me voor wat vaker tijd te nemen voor een aai en een knuffel. Helpen zal het niet. Maar ik hou vol. Net zo lang totdat mijn kat uiteindelijk vergeet hoe miauwen moet.