Maar in dit geval loop ik wel heel erg achter op de meute. De hype was zo’n vijf jaar geleden en hier ben ik nu: sinds anderhalve maand speel ik samen met mijn zoontje Pokémon Go. Het begon met het ruilen van Pokémon kaarten bij hem op school, dat momenteel onder groep 3-ers een dikke rage is. Er werd een spreekbeurt over Pokémon voorbereid en gehouden (leuk weetje: Pokémon staat voor pocket-monsters) en uiteindelijk kwam de app op ons pad.
Voor wie het niet kent: via de Pokémon Go app ‘vang’ je wilde Pokémons die zich overal ter wereld kunnen bevinden. Voor elke vangst word je beloond met Candies of Stardust, waarmee je die Pokémons uiteindelijk sterker kunt maken en kunt laten evolueren in toffere soorten. Zo wordt je verzameling steeds uitgebreider. En ja, ik ben een verzamelaar - altijd al geweest. Zet me op een strand of in een bos neer en ik ben uren zoet met het verzamelen van schelpen of tamme kastanjes.
En nu zijn dat dus Pokémon.
De app heeft alle elementen in zich om er verslaafd aan te raken. Opvoedkundig gezien een mooie aanleiding om aan mijn zoon uit te leggen wat verslaving inhoudt en hoe je het voorkomt. Dus het spelen van Pokémon Go is aan banden gelegd. Voor hem. Als ik ’s avonds laat in bed ineens ‘Yes! Ik heb een Carnivine te pakken!’ uitroep, komt er een zeer bedenkelijke blik mijn kant op.
Maar de app heeft ook voordelen; hij stimuleert beweging, want door meer kilometers te maken kom je meer verschillende soorten Pokémon tegen en broed je Pokémon-eieren uit. Dus dat rondje wandelen wordt nu extra beloond. Ineens viel ook het kwartje. Dus dát was waarom gepensioneerde buurman A. tijdens de coronalockdowns met zijn mobiel in de hand door onze wijk aan het dwalen was en af en toe stilstond op vreemde plekken.
Inmiddels ben ik op het punt dat ik weet waar alle Pokéstops en Gyms in onze wijk zijn, om dagelijks gratis Balls, Razz Berries, Potions en Eggs op te halen. Dus op de terugweg van de kinderen naar school brengen fiets ik natuurlijk een straatje om. En op een reünie van oude studievrienden afgelopen weekend deelde ik tips met hun 5- en 7-jarige dochter en zoon en werden zij onze eerste Pokémon Go-friends.
Ja, lach er maar om.
De afgelopen dagen ving ik wel mooi talloze ‘Magikarp’ - een soort op het droge spartelende goudvis - die we nu door het verzamelen van meer dan 400 Magikarp Candies kunnen laten evolueren in Gyarados, een bijzondere reuze drakenvis.
Die is maar mooi in de pocket.