In november 2021 startte ik als TaalMaatje, via Maatje040. Eerst voor de Egyptische Donia en sinds juni 2022 voor Zakaria en Asiya uit Syrië. In deze blogserie schrijf ik over wat ik meemaak tijdens mijn vrijwilligerswerk. In dit allereerste blog blik ik terug op de kennismaking met Donia. Het doel van deze afspraak? Kijken of er een match is!
Ik stap de hal binnen, trek mijn schoenen uit en laat ze achter bij de deurmat. Meteen komt me vanuit de woonkamer een rooklucht tegemoet. Rookt ze? Volgens mij had ik bij de intake aangegeven dat ik dat liever niet wilde... Ze, dat is Donia. Een Egyptische vrouw van bijna mijn leeftijd, die haar thuisland tien jaar geleden inruilde voor Nederland. Snel verontschuldigt Donia zich voor de wierook in de woonkamer en verhuist het kegeltje naar de keuken. Geen roker dus, gelukkig.
Ondanks dat dit huis totaal anders is dan het mijne, voel ik me er direct thuis. De woonkamer is gezellig ingericht en ik zie op veel plekken speelgoed liggen. Net als bij ons, daar ligt de eettafel ook altijd vol met stiften, strijkkralen en legoblokjes. Ik ga zitten op de rode bank, recht tegenover een televisie waarop een soort Arabische Sesamstraat aan staat. Een mes komt in beeld, met een vrolijk kijkende Elmo ernaast. ‘Ze leggen kinderen uit dat een mes gevaarlijk is, dat je er mee op moet passen’, zegt Samia in reactie op mijn vragende blik. Samia is de coach die mij begeleidt in dit eerste kennismakingsgesprek.
Met haar dochtertje van anderhalf achter haar aangedribbeld zet Donia een koffie en een zwarte thee voor ons neer, op het kleine ronde tafeltje. Schaaltje pepernoten erbij. Apothekersassistente in opleiding, dat is ze, vertelt ze enthousiast. In Egypte, het land dat ze tien jaar geleden achter zich liet, mag ze zich zelfs officieel apotheker noemen. Mijn (te) snelle conclusie is dat haar diploma hier niet geldig is. Jawel. Maar in Egypte werkt het anders. Daar is de apotheker het gezicht achter de balie, degene met de sociale contacten. En hier, in Nederland, is apotheker zijn een baan áchter de schermen. En dat wil Donia nou net niet. Vandaar dus de nieuwe studie.
Ze spreekt goed Nederlands, vind ik. Hier en daar een kromme zin of een Engels woord tussendoor. Maar beter dus dan mijn verwachting, die moet ik even bijstellen. Een jaar lang mag ik Nederlands met Donia oefenen, zo’n anderhalf à twee uur per week. Zodat zij patiënten aan de balie van de apotheek uiteindelijk foutloos kan helpen. ‘Drie tabletten per dag meneer’. ‘We hebben dit nu niet op voorraad, donderdag ligt het voor u klaar.’ Met de vier dagdelen training die ik kreeg via Maatje040 moet dat vast lukken.
Ik geef Samia het afgesproken knikje; wat mij betreft kunnen we volgende week starten. Spannend is het wel, maar de klik, die is er!