Wat onwennig zet ik mijn eerste stappen. De traptreden bij station Roermond af, de spoortunnel door, waar de naoorlogse beelden ‘Spierkracht’ en ‘Denkkracht’ me nakijken terwijl ik aan mijn reis begin. ‘Let op, dit is geen officiële wandelroute’, wist de audiotour me vooraf te vertellen. Ik ben benieuwd in hoeverre mijn spieren en mijn vermogen tot het maken van de juiste beslissingen op de proef worden gesteld.
Eenmaal de stad uit stap ik de overwoekerde treinrails op. De gele Koningskaars staat in bloei en wenkt me uitnodigend verder het spoor op. Elke keuze is mijn eigen keuze. Lopen over de vermolmde dwarsliggers of het zandpad erlangs. Een korte pauze of nog een half uur doorgaan. Hoe eenvoudig elke beslissing ook lijkt, ik moet hem wel zelf maken. Tegennatuurlijk voelt dat, voor iemand die gewend is om op anderen te varen.
Omgeven door industriële gebouwen wandel ik kilometers lang richting nationaal park De Meinweg. Een uitgestorven stuk, geen mens kom je er tegen. Bijna aan het eind doemt tientallen meters verderop ineens een hoog donkergroen hek op. Wat nu? Ik hurk neer op het spoor, vis de laatste croissant uit mijn rugzak en open Google Maps. Hoeveel kilometers extra is de omweg? Of zou ik over het hek kunnen klimmen? In deze niet-zelfgekozen pauze laat ik alle opties de revue passeren. Uiteindelijk sta ik op en beweeg me langzaam richting het hek, tot ik er vlak voor sta. En wat blijkt? Je kunt er gewoon omheen. Een belangrijke les van het spoor: maak je niet druk over obstakels die er (nog) niet zijn.
Een stuk lichter loop ik verder, de zon op mijn gezicht. Een braamstruik beklimt een oud spoortunneltje. Ik vul mijn lege waterflesje met de zoete bramen, terwijl de wespen wild om me heen zoemen. Pas als ik het laatste stuk naar mijn eindbestemming wandel - een hotel midden in het bos - en afscheid moet nemen van de verroeste rails komt het besef. Helemaal alleen ben ik eigenlijk nooit geweest op deze tocht. Altijd was er het spoor aan mijn zijde. Soms moest ik wat omlopen, maar telkens doemde het metaal en hout weer op. Volgende keer dan écht alleen op pad?
---
Reisjournalist Sander Groen schreef voor de Volkskrant over het spookspoor en inspireerde mij tot het wandelen van deze route. Bovenstaand verhaal stuurde ik eerder in voor een reisverhalenschrijfwedstrijd (die ik helaas niet won).