Elke vrijdag was het raak. ’s Ochtends vroeg zeulde ik het enorme bakbeest zo’n 600 meter naar de bushalte. En na een rit van 15 kilometer langs de IJssel moest ik het gevaarte nog een heel eind verder sjouwen naar school. Daar stond-ie dan de hele lesdag in mijn kluisje op me te wachten. Na schooltijd weer de bus in. Op naar een bedompt zaaltje in een buurthuis waar ik samen met anderen blind leerde typen. Ja, op een loodzware elektrische typmachine, want het waren de jaren negentig.
Blind typen volgens het tienvingersysteem
A-S-D-F (linkerhand), J-K-L-IJ (rechterhand). Duimen in het midden op de spatiebalk. En dat riedeltje dan honderden keren in de herhaling, tot er een letter bij mocht. En natuurlijk eindeloos vaak thuis oefenen. Zo leerde ik stap voor stap blind typen volgens het tienvingersysteem. Ik slaagde met vlag en wimpel, met een aanslag van rond de 530 aanslagen per minuut. Dat zijn er bijna 9 per seconde, best bizar toch?!
Het waren mijn ouders die besloten dat ik begin middelbareschooltijd verplicht op typcursus moest...
---
Dit blog over blind typen schreef ik voor Tekstnet, beroepsvereniging van tekstschrijvers, waarvan ik lid ben en sinds 2023 tot de harde kern van bloggers behoor. Het gehele blog '500 aanslagen per minuut' inclusief de pluspunten van blind kunnen typen, lees je op de website van Tekstnet.
[Foto door Osarugue Igbinoba via Unsplash]
